غزل ۵۰۵ - مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم

مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم
شیشه ها بر سر مستوری عاقل شکنیم ۱

موح دریای بلا می دهد این مژده که ما
کشتی صبر به نزدیکی ساحل شکنیم ۲

ای مگس بال و پر طعنه فرو ریز که ما
بهر لذت به جگر ناوک قاتل شکنیم ۳

زخم ناسور به صد عجز خَرَد نیش زجاج
شیشهٔ زهر چو در انجمن دل شکنیم ۴

کعبه از ننگ ملول است، بیایید که ما
قدم قافله نارفته به منزل شکنیم ۵

عرفی از سامری عشق دهد رخصت ما
به فسون بال و پر جادوی بابل شکنیم ۶