غزل ۵۰۶ - بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم

بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم
سودیم بر آن در، رخ زردی و گذشتیم ۱

یاران بستادند که این جلوه گه کیست
ما سرمه گرفتیم ز گردی و گذشتیم ۲

هر گه که ره ما به یکی راه رو افتاد
دیدیم چو خود، یکی بیهده گردی و گذشتیم ۳

چون باد صبا، روی به هر سو که نهادیم
چیدیم غبار ره مردی و گذشتیم ۴

آن در که پای دل ما داشت به زنجیر
گفتیم به دیوانهٔ فردی و گذشتیم ۵

هر گه که گذار من و عرفی به هم افتاد
دادیم به هم تحفهٔ دردی و گذشتیم ۶