غزل ۵۱۰ - به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم

به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
طعن شادی به دل سوخته از غم زده ایم ۱

دل به رسوایی ما خوش مکن ای عشق که ما
طبل ناموس تو بر بام دو عالم زده ایم ۲

بزم مقصود بچینید کز آشوب جنون
صد ره این بزم فروچیده و برهم زده ایم ۳

برو ای غیر که خاموش لبان می دانند
که بر این رشته گره بهر که محکم زده ایم ۴

مژده ای زخم که ناموس کلیدش گم کرد
قفل الماس که ما بر در مرهم زده ایم ۵

عرفی از بادهٔ غم نشإ ی شادی مطلب
این نه جامی است که در انجمن جم زده ایم ۶