غزل ۵۱۵ - دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم

دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم
این مرغ بسمل از دم تیغت کجا بریم ۱

یاران مدد کنید که از وادی جنون
دیوانه دل گرفته به دارالشفا بریم ۲

این مایه معصیت نه سزاوار بخشش است
در حشر انتظار شفاعت چرا بریم ۳

این آبرو که صاف شراب خجالت است
صد ره به خاک ریخته، دیگر کجا بریم ۴

ما تاب انفعال نداریم، جور بس
لازم شود، مباد که نام وفا بریم ۵

همت ببین که وقت شبیخون احتیاج
امیدهای کشته به پیش دعا بریم ۶

بازار دوستت به دو عالم کجا برند
جهدی کنیم و چشم و دل آشنا بریم ۷

عرفی غمین مشو که فلک دادش آمدست
آمد که هر چه برده به یک نفس وا بریم ۸