غزل ۶۷ - گر بیابی آشنای بحر ما

گر بیابی آشنای بحر ما
باز پرس احوال ما از آشنا ۱

عین ما جوئی به عین ما بجو
جز به عین ما نیابی عین ما ۲

هر که او در عشق او فانی شود
از حیات عشق او یابد دوا ۳

دردمندی کو بود همدرد ما
هم ز دُرد درد دل یابد دوا ۴

نقش می بندم خیالش در نظر
گشته روشن چشمم از نور بقا ۵

در خرابات مغان مست و خراب
باده می نوشیم دایم بی ریا ۶

نعمت الله را نهایت هست نیست
کی بود بی ابتدا را انتها ۷