هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از عشق الهی و رابطهٔ عمیق معنوی بین انسان و معشوق ازلی سخن میگوید. شاعر عشق را همدم دیرینهٔ خود میداند و بیان میکند که جان انسان آینهای از ذات الهی است. همچنین به مفاهیمی مانند صوفیگری، میخواری عرفانی و گنجینهٔ معنوی اشاره دارد.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین اشاره به میخواری (به مفهوم سمبلیک عرفانی) ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامناسب تلقی شود.
غزل ۱۶۶ - عشق او همدم دیرینهٔ ماست
عشق او همدم دیرینهٔ ماست
خلوتش در حرم سینهٔ ماست ۱
جان ما گرچه که آئینهٔ اوست
روی او نیز هم آئینهٔ ماست ۲
کُنج دل گوشهٔ ویرانهٔ اوست
گنج او حاصل گنجینهٔ ماست ۳
عشق ورزیدن و میخواری هم
عادت کهنهٔ دیرینهٔ ماست ۴
صوفی صافی معنی به صفا
طالب صورت پشمینهٔ ماست ۵
آنچه امروز توئی طالب آن
حرفی از درس پریرینهٔ ماست ۶
همچو سید بود ایمن ز خمار
هر که مست از می دوشینهٔ ماست ۷
خلوتش در حرم سینهٔ ماست ۱
جان ما گرچه که آئینهٔ اوست
روی او نیز هم آئینهٔ ماست ۲
کُنج دل گوشهٔ ویرانهٔ اوست
گنج او حاصل گنجینهٔ ماست ۳
عشق ورزیدن و میخواری هم
عادت کهنهٔ دیرینهٔ ماست ۴
صوفی صافی معنی به صفا
طالب صورت پشمینهٔ ماست ۵
آنچه امروز توئی طالب آن
حرفی از درس پریرینهٔ ماست ۶
همچو سید بود ایمن ز خمار
هر که مست از می دوشینهٔ ماست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۵ - در سراپردهٔ دل خلوت جانانهٔ ماست
گوهر بعدی:غزل ۱۶۷ - علم ام الکتاب حاصل ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
