هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حافظ، عشق و مستی معنوی را ستایش میکند و جایگاه ویژهی عاشقان دیوانه را در مقایسه با خردگرایان عاقل برجسته میسازد. شاعر با استفاده از نمادهایی مانند میخانه، دیوانه، و آب حیات، به مفاهیم عمیق عرفانی اشاره میکند و خرابات را محل تجمع اهل دل میداند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از نمادهای پیچیدهای مانند مستی معنوی و عشق الهی، درک این شعر را برای مخاطبان جوانتر دشوار میسازد. همچنین، برخی از اشارات نیاز به دانش پایهای از ادبیات عرفانی فارسی دارند.
غزل ۱۶۵ - در سراپردهٔ دل خلوت جانانهٔ ماست
در سراپردهٔ دل خلوت جانانهٔ ماست
جنت ار می طلبی گوشهٔ میخانهٔ ماست ۱
خواجهٔ عاقل ما گرچه کمالی دارد
بندهٔ بندگی عاشق دیوانهٔ ماست ۲
گنج عشقی که همه کون و مکان می جویند
گو بیایید که آن در دل ویرانهٔ ماست ۳
آتش عشق برافروخت چنین شمع خوشی
عقل بیچارهٔ پرسوخته پروانهٔ ماست ۴
آب حیوان به مَثل از می ما یک جامی است
حوض کوثر چه بود جرعهٔ پیمانهٔ ماست ۵
در خرابات مغان بر در میخانه مدام
مجلس اهل دلان مجلس شاهانهٔ ماست ۶
سخن سید رندان چو بخوانند به ذوق
بشنو ای دوست که آن تحفهٔ مستانهٔ ماست ۷
جنت ار می طلبی گوشهٔ میخانهٔ ماست ۱
خواجهٔ عاقل ما گرچه کمالی دارد
بندهٔ بندگی عاشق دیوانهٔ ماست ۲
گنج عشقی که همه کون و مکان می جویند
گو بیایید که آن در دل ویرانهٔ ماست ۳
آتش عشق برافروخت چنین شمع خوشی
عقل بیچارهٔ پرسوخته پروانهٔ ماست ۴
آب حیوان به مَثل از می ما یک جامی است
حوض کوثر چه بود جرعهٔ پیمانهٔ ماست ۵
در خرابات مغان بر در میخانه مدام
مجلس اهل دلان مجلس شاهانهٔ ماست ۶
سخن سید رندان چو بخوانند به ذوق
بشنو ای دوست که آن تحفهٔ مستانهٔ ماست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۲۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۴ - منزل جان جهان بر در جانانهٔ ماست
گوهر بعدی:غزل ۱۶۶ - عشق او همدم دیرینهٔ ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
