غزل ۱۹۹۲ - خوی با ما کن و با‌ بی‌خبران خوی مکن

خویْ با ما کُن و با‌ بی‌خَبَرانْ خویْ مَکُن
دُمِ هر ماده خَری را چو خَرانْ بویْ مَکُن ۱

اوَّل و آخِرِ تو عشقِ اَزَل خواهد بود
چون زَنِ فاحشَه هر شبْ تو دِگَر شویْ مَکُن ۲

دلْ بِنِهْ بر هَوَسی که دل از آن بَرنکَنی
شیرمَردا، دلِ خود را سگِ هر کویْ مَکُن ۳

هم بِدان سو که گَهِ دَردْ دَوا می‌خواهی
وَقْف کُن دیده و دل، رویْ به هر سویْ مَکُن ۴

هَمچو اُشْتُر بِمَدو جانِبِ هر خاربُنی
تَرکِ این باغ و بهار و چَمَن و جویْ مَکُن ۵

هان، که خاقان بِنَهاده‌‌‌ست شَهانه بَزمی
اَنْدَرین مَزبَله از بَهرِ خدا، طویْ مَکُن ۶

میرِ چوگانیِ ما جانِبِ میدان آمد
پِیِ اَسْپَش دل و جان را هَله جُز گویْ مَکُن ۷

رویْ را پاک بِشو، عیب بر آیینه مَنِه
نَقْدِ خود را سَره کُن، عیبِ تَرازویْ مَکُن ۸

جُز بَرِ آن کِه لَبَت داد، لبِ خود مَگُشا
جُز سویِ آن کِه تَکَت داد، تَکاپویْ مَکُن ۹

رویْ و مویی که بُتان راست، دروغین می‌دان
نامشان را تو قَمَررویِ زِرِه مویْ مَکُن ۱۰

بر کُلوخی‌‌‌ست رُخ و چَشم و لَبِ عاریتی
پیشِ‌ بی‌چَشمْ به جِدْ شیوهٔ ابرویْ مَکُن ۱۱

قامَتِ عشقْ صَلا زد که سَماعِ اَبَدی ست
جُز پِیِ قامَتِ او، رَقص و هیاهویْ مَکُن ۱۲

دَم مَزَن، وَرْ بِزَنی، زیرِ لبْ آهسته بِزَن
دَم حِجاب است یکی تو کُن و صد تویْ مَکُن ۱۳