غزل ۱۹۹۱ - همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن

همه خوردند و بِخُفتند و تَهی گشت وَطَن
وَقتِ آن شُد که دَرآییم خُرامان به چَمَن ۱

همه خوردند و بِرَفتند، بَقایِ ما باد
که دل و جانِ زمانیم و سِپَهدارِ زَمَن ۲

چو تویی آبِ حیاتی، کِه نَمانَد باقی؟
چو تو باشی بُتِ زیبا، همه گردند شَمَن ۳

کَتَبَ الْعِشْقُ عَلَیْنا غَمَراتٍ وَمِحَن
وَقَضَی الْحُبُّ عَلَیْنا فِتَنًا بَعْدَ فِتَن ۴

فَرَج آمد، بِرَهیدیم زِ تَشویشِ جهان
بِپَرَد جانِ مُجَرَّد به گُلِستان مِنَن ۵

ناقَتی نُخَّ هُنا فَهْوَ مُناخٌ حَسَنٌ
فیهِ ماءٌ وَسَخاءٌ وَرَخاءٌ وَعَطَن ۶

یُرْزَقُونَ فَرَحینَ بخوریم آن میْ و نُقل
مَقْعَدِ صِدْقْ چو شُد مَنْزِلِ عُشّاق و سَکَن ۷

دامَنِ سیب کَشانیم سویِ شَفْتالو
بِبَریم از گُلِ تَر، چند سُخَن سویِ سَمَن ۸

چو مرا میْ بِدَهی، هیچ مَجو شَرطِ اَدَب
مَست را حَد نَزَنَد شَرع، مرا نیز مَزَن ۹

اَدَب و‌ بی‌ادبی نیست به دستم، چه کُنم؟
چو شُتُر می‌کَشَدم مَست، شُتُربان به رَسَن ۱۰

بُلبُل از عشقْ زِ گُل بوسه طَمَع کرد و بِگُفت
بِشِکَن شاخِ نَبات و دلِ ما را مَشِکَن ۱۱

گفت گُل رازِ من اَنْدَر خورِ طِفْلان نَبُوَد
بَچه را اَبْجَد و هَوَّز بِهْ و حُطّی کَلَمَن ۱۲

گفت گَر می نَدَهی بوسه، بِدِهْ بادهٔ عشق
گفت این هم نَدَهَم، باش حَزینْ جُفتِ حَزَن ۱۳

گفت من نیز تو را بر دَف و بَربَط بِزَنَم
تَنَنَنْ تَنْ تَنَنَنْ تَنْ تَنَنَنْ تَن تَنَنَن ۱۴

گفت شبْ طَشْت مَزَن که همه بیدار شوند
که مَگَر ماه گرفته ست، مَجو شور و فِتَن ۱۵

طَشْت اگر من نَزَنَم، فِتْنه چو نُه ماهه شده‌ست
فِتْنه‌ها زایَد ناچارْ شبِ آبِسْتَن ۱۶

بَرگ می‌لَرزَد بر شاخ و دِلَم می‌لَرزَد
لَرزهٔ بَرگ زِ باد و دِلَم از خوبِ خُتَن ۱۷

تابِ رُخسارِ گُل و لاله خَبَر می‌دَهَدَم
که چراغی‌‌‌ست نَهانْ گشته دَرین زیرِ لَگَن ۱۸

جَهْد کُن تا لَگَنِ جَهْل زِ دل بَرداری
تا که از مَشرقِ جانْ صُبح بَرآیَد روشَن ۱۹

شَمسِ تبریز طُلوعی کُن از مَشرقِ روح
که چو خورشید تو جانیّ و جهان جُمله بَدَن ۲۰