غزل ۱۹۹ - چشم مردم دیدهٔ ما نور رویش دیده است

چشم مردم دیدهٔ ما نور رویش دیده است
لاجرم در دیدهٔ ما همچو نور دیده است ۱

از سر ذوق است این گفتار ما بشنو ز ما
زانکه قول این چنین هرگز کسی نشنیده است ۲

در خیال آنکه نقش روی او بیند به چشم
دیدهٔ اهل نظر گرد جهان گردیده است ۳

تُرک چشم مست او دلها به غارت می برد
زلف طرّارش به هر موئی دلی دزدیده است ۴

عشق سرمست است و با رندان حریفی می کند
عقل مخمور است و از زندان ما رنجیده است ۵

از کرم ساقی ما مِی می دهد ما را مدام
بر سر ما آب رحمت گوئیا باریده است ۶

هرکسی از لطف سلطانی نوائی یافتند
حضرت او نعمت الله را به ما بخشیده است ۷