غزل ۲۰۹ - انسان کاملست که او کون جامعست

انسان کاملست که او کون جامعست
تیغ ولایت است که برهان قاطعست ۱

صد جام خورده ایم و طلب می کنیم باز
بیچاره آن کسی که به یک جام قانعست ۲

خورشید اگر چه روز منور کند ولی
مهریست عشق ما که شب و روز لامعست ۳

مستان بزم ما چه بخوانند سِر عشق
روح القدس به ذوق ورا بزم سامعست ۴

گفتم قبای گل بدرم در هوای او
اما نوای بلبل بیچاره مانعست ۵

هر جا که دلبری به تو بنماید او جمال
نیکش ببین که آینهٔ صنع صانعست ۶

گنجینه ایست ظاهر و گنجی است باطنش
سید به جان و دل به چنین گنج طامعست ۷