غزل ۲۳۰ - گفتمش روی تو جانا قمر است

گفتمش روی تو جانا قمر است
گفت بالله ز قمر خوبتر است ۱

گفتمش زلف تو آشفته چراست
گفت سرگشتهٔ دور قمر است ۲

گفتمش نوش لبت چیست بگو
گفت پالودهٔ قند و شکر است ۳

گفتمش چشم خوشت برد دلم
گفت هشدار که جان در خطر است ۴

گفتمش قد تو سرویست بلند
گفت آن نسبت کوته نظر است ۵

گفتمش از تو که دارد خبری
گفت آن کس که ز خود بی خبر است ۶

گفتمش عمر منی زود مرو
گفت عمرست از آن در گذر است ۷

گفتمش جان به فدای تو کنم
گفت از اینها بر ما مختصر است ۸

گفتمش سید ما بندهٔ تو است
گفت آری به جهان این ثمر است ۹