غزل ۲۷۲ - عشق مستست و عقل مخمور است

عشق مستست و عقل مخمور است
عاقل از ذوق عاشقان دور است ۱

شادمانی جاودان دارد
به غم عشق هر که مسرور است ۲

دل ما جان خود به جانان داد
ز آن حیاتی که یافت مغرور است ۳

جام گیتی نما چو می بینیم
در نظر ناظر است و منظور است ۴

نور چشم است اگر نظر داری
آفتابی به ماه مستور است ۵

زاهد ار ذوق ما نمی داند
عیب زاهد مکن که معذور است ۶

نعمت الله رند سرمست است
در خرابات نیک مشهور است ۷