غزل ۳۴۳ - چشم ما روشن به نور روی اوست

چشم ما روشن به نور روی اوست
لاجرم عالم به چشم ما نکوست ۱

دیده ام آئینهٔ گیتی نما
عاشق و معشوق با هم روبروست ۲

هر خیالی را که دیده نقش بست
دوست می دارم که می بینم به دوست ۳

عشق سرمست است و فارغ از همه
عقل مخمور است و هم درگفتگو است ۴

این عجب بنگر که آن مطلوب ما
طالبست و روز و شب در جستجوست ۵

غیر اگر دیگر نمی آید به چشم
هرچه می بینیم میگوئیم اوست ۶

سید و بنده به نزد ما یکی است
تا نپنداری که این رشته دوتوست ۷