غزل ۳۶۲ - هر شاهدی که بینم با او مرا هوائیست

هر شاهدی که بینم با او مرا هوائیست
آئینه ایست روشن جام جهان نمائیست ۱

خلوتسرای دیده از نور اوست روشن
بر چشم ما قدم نه بنشین که خوش سرائیست ۲

در گوشهٔ خرابات رندی اگر ببینی
بیگانه اش ندانی او یار آشنائیست ۳

درویش کنج عزلت او را به دار عزت
صورت گدا نماید معنیش پادشائیست ۴

ما دردمند عشقیم دُردی درد نوشیم
خوشتر ز صاف درمان عشاق را دوائیست ۵

نقش خیال غیری بر دیده گر نگاری
نقاش خطهٔ چین گوید که این خطائیست ۶

ساقی عنایتی کرد خمخانه ای به ما داد
ز انعام نعمت الله ما را چنین عطائیست ۷