غزل ۳۶۶ - با آفتاب حسنش مه نزد او هلالی است

با آفتاب حسنش مه نزد او هلالی است
هر ذره ای که بینی او را از او هلالی است ۱

هر مختصر که بینی او معتبر بزرگیست
نقصی اگر بیابی آن نقص هم کمالی است ۲

جائی که جز یکی نیست مثلش چگونه باشد
دو آینه از آن رو تمثال بی مثالی است ۳

گیتی نمای ساقیست هر ساغری که نوشیم
عینی که دیده بیند سرچشمه زلالی است ۴

او آفتاب تابان عالم همه چو سایه
غیرش مخوان که غیرش نزدیک ما خیالی است ۵

عشق است جان عالم جانم فدای جانان
جانی که عشق دارد آن جان بی زوالی است ۶

امروز یار ما شو بگذار دی و فردا
با حال نعمت الله اینها همه مجالیست ۷