غزل ۳۷۹ - بحریست بحر دل که کرانش پدید نیست

بحریست بحر دل که کرانش پدید نیست
راهیست راه جان که نشانش پدید نیست ۱

علم بدیع ماست که از غایت شرف
دارد معانئی که بیانش پدید نیست ۲

عشقست و هرچه هست و جز او نیست در وجود
در هر چه بنگری جز از آتش پدید نیست ۳

عالم منور است از آن نور و نور او
از غایت ظهور عیانش پدید نیست ۴

گفتم میان او به کنار آورم ولی
از بس که نازکست میانش پدید نیست ۵

مجموع کاینات سراپردهٔ ویند
وین طرفه بین که هیچ مکانش پدید نیست ۶

هر ذره که هست از آن نور روشن است
اینش بتر نماید و آنش پدید نیست ۷

او جان عالمست و همه عالمش بدن
پیداست این تن وی و جانش پدید نیست ۸

سودای عشق مایهٔ دکان سید است
خوش تاجری که سود و زیانش پدید نیست ۹