غزل ۲۰۱۸ - مرغ خانه با هما پر وا مکن

مُرغِ خانه با هُما پَر وا مَکُن
پَر نداری، نِیَّتِ صَحرا مَکُن ۱

چون سَمَنْدَر در دلِ آتش مَرو
وَزْ مِری تو خویش را رُسوا مَکُن ۲

دَرزیا آهنگریِ کار تو نیست
تو نَدانی فِعْلِ آتش‌‌ها مَکُن ۳

اوَّل از آهنگرانْ تعلیم گیر
وَرْنَه‌‌ بی‌تَعلیم، تو آن را مَکُن ۴

چون نه‌یی بَحْری، تو بَحْر اَنْدَرمَشو
قَصدِ موج و غُرّهٔ دریا مَکُن ۵

وَرْ کُنی پس گوشهٔ کَشتی بگیر
دستِ خود را تو زِ کَشتی وا مَکُن ۶

گَر بیُفتی هم در آتش کَشتی بیُفت
تکیه تو بر پَنجه و بر پا مَکُن ۷

چَرخْ خواهی صُحبَتِ عیسی گُزین
وَرْنَه قَصدِ گُنبَدِ خَضْرا مَکُن ۸

میوه خامی، مُقیمِ شاخ باش
بی‌مَعانی تَرکِ این اَسْما مَکُن ۹

شَمسِ تبریزی مُقیمِ حَضرت است
تو مَقامِ خویشْ جُز آن جا مَکُن ۱۰