غزل ۴۹۷ - هرچه ما را می رسد از او بود

هرچه ما را می رسد از او بود
چون از او باشد همه نیکو بود ۱

ز آفتاب حسن او هر ذره ای
روشنش بنگر که آن مه رو بود ۲

ما به او موجود و او پیدا به ما
خود نباشد هر که او بی او بود ۳

عاقبت معشوق بنماید جمال
عاشق ار چون ما به جستجو بود ۴

می نماید رشتهٔ عالم دو تو
در حقیقت رشتهٔ یک تو بود ۵

سر توحید است و نیکو یاددار
هر که داند بنده را آنجو بود ۶

نعمت الله دنیی و عقبی گرفت
این و آن بی نعمت الله چو بود ۷