غزل ۵۱۱ - چشم ما خوش چشمهٔ آبی به هر سو می رود

چشم ما خوش چشمهٔ آبی به هر سو می رود
این چنین آب خوشی پیوسته بر رو می رود ۱

می رود عمر عزیز من به عشق روی او
دلخوشم از عمر خود زیرا که نیکو می رود ۲

دل طواف کعبهٔ وصلش بدان جوید مدام
در بیابان فراق او به پهلو می رود ۳

آفتابست او و عالم سایهٔ آن آفتاب
هر کجا او می رود این سایه با او می رود ۴

در ازل نقش خیال او به دیده بسته ام
تا ابد نقشی چنین از چشم ما چو می رود ۵

یک زمانی صحبت او را غنیمت می شمر
زانکه این محبوب ما دیر آمد و زو می رود ۶

بر در خلوتسرای سید ار شاهی رسد
بنده گردد از سر اخلاص آنجو می رود ۷