غزل ۵۱۰ - آب چشم ما به هر سو می رود

آب چشم ما به هر سو می رود
خوش روان از دیده بر رو می رود ۱

می رود خاطر به کوی می فروش
آفرین بر وی که نیکو می رود ۲

ای که گوئی از در دلبر برو
کی رود دل از درش چو می رود ۳

در طریق عشق دل چون عاشقان
گه به سینه گه به پهلو می رود ۴

می کنم خود را ملامت سالها
عمر اگر یک لحظه بی او می رود ۵

در هوای زلف او باد صبا
خوش روان گشته به هر سو می رود ۶

رو مپیچ از نعمت الله زان که او
رو به راه آورد یک رو می رود ۷