غزل ۵۲۶ - غرق دریائیم و ما را موج دریا می کشد

غرق دریائیم و ما را موج دریا می کشد
آبرو می بخشد و ما را به مأوا می کشد ۱

عشق هرجائی است ما هم در پی او می رویم
او به هر جا می رود ما را به هر جا می کشد ۲

در ازل بالانشین بودیم گویا تا ابد
جذبهٔ او می کشد ما را به بالا می کشد ۳

ساغر گیتی نما پر می به رندان می دهد
خاطر مستانهٔ رندان ما را می کشد ۴

با سر زلفش در افتادیم و سودائی شدیم
دل به دست زلف او دادیم و دریا می کشد ۵

خاک پایش توتیای دیدهٔ بینای ماست
از برای روشنی در چشم بینا می کشد ۶

در کش خود می کشد ما را به صد تعظیم و ناز
این کشاکش خوش بود چون سید ما می کشد ۷