غزل ۵۴۷ - سلطان سراپردهٔ میخانه کجا شد

سلطان سراپردهٔ میخانه کجا شد
از مجلس رندان خرابات کجا شد ۱

معنیش هم اینجاست اگر صورت او رفت
پنهان ز نظر گشت نگوئی که فنا شد ۲

هر رند که در کوی خرابات درآمد
از دار فنا آمد و با دار بقا شد ۳

ما جام حبابیم و پر از آب حیاتیم
سیراب شود هر که چو ما همدم ما شد ۴

سلطان سراپردهٔ میخانه عالم
از ذوق گدایان خرابات گدا شد ۵

صوفی به صفا دُردی دردش چو بنوشد
این درد بود صافی و آن درد دوا شد ۶

یاری که چو ما بندگی سید ما کرد
هرچند گدا بود شه هر دو سرا شد ۷