غزل ۵۴۸ - هر که او آشنای سلطان شد

هر که او آشنای سلطان شد
گرچه جان بود عین جانان شد ۱

هر که با ما نخورد جام شراب
به یقینم که او پشیمان شد ۲

هر که در مجلسم دمی بنشست
شد یقینم که او پشیمان شد ۳

این جهان را به نیم جو نخرد
آنکه یکدم حریف رندان شد ۴

هر که جمعیتی ز خویش نیافت
دم آخر که شد پریشان شد ۵

این دوئی محو گشت و عین یکی
این چنین آمد این چنان آن شد ۶

بندهٔ اوست سید عالم
بر همه کاینات سلطان شد ۷