غزل ۵۷۶ - دلبر سرمست ما عزمی به دریا می کند

دلبر سرمست ما عزمی به دریا می کند
منع نتوان کردنش چون میل مأوا می کند ۱

چشم ما پر آب کرده خوش نشسته در نظر
این عنایت بین که او با دیدهٔ ما می کند ۲

آفتاب حسن او هر جا که بنماید جمال
هر چه آن پنهان بود چون نور پیدا می کند ۳

چشم مردم دیدهٔ ما روشن است از نور او
این نظر صاحبنظر با چشم بینا می کند ۴

در خرابات مغان مست خراب افتاده ایم
هر که دارد دولتی رغبت به آنجا می کند ۵

کار دل از عشق بالائی چنین بالا گرفت
لاجرم جان عزیزان قصد بالا می کند ۶

پادشاه است او و سید بندهٔ فرمان او
دلخوشست ارچه جفای جان شیدا می کند ۷