هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که به موضوعاتی مانند محدودیت‌های عقل در برابر عشق و شهود، نیاز به رهاسازی از وابستگی‌های دنیوی و رسیدن به حقیقت از طریق عشق الهی می‌پردازد. شاعر از استعاره‌هایی مانند میخانه، ساقی، و رندان برای بیان مفاهیم عمیق عرفانی استفاده می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند میخانه و می‌نوشی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.

غزل ۶۳۶ - عقل از اینجا بی خبر او ره به بالا کی برد

عقل از اینجا بی خبر او ره به بالا کی برد
مرغ وهم ار پر بسوزد ره به مأوا کی برد ۱

عقل مخمور است و میخانه نمی داند کجاست
این چنین شخصی به میخانه شما را کی برد ۲

مجلس عشقست و سلطان ساقی و رندان حریف
هر گدای بی سر و پا را به آنجا کی برد ۳

از لب شیرین یوسف هر که یابد بوسه ای
کی برد شکر به مصر و نام حلوا کی برد ۴

دم مزن از معرفت با ما در این بحر محیط
مرد عاقل آب دریا سوی دریا کی برد ۵

رستم دستان زبردستی کند با این و آن
گر به دست ما فتد او دست از ما کی برد ۶

نعمت الله هر چه می یابد مسمای ویست
با چنین کشف خوشی او اسم اسماء کی برد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۷۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۳۵ - گوئیا چشم ابر می خارد
گوهر بعدی:غزل ۶۳۷ - گر ز چین سنبل زلفت صبا بوئی برد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.