غزل ۶۴۱ - محبوب دل و راحت جانی چه توان کرد

محبوب دل و راحت جانی چه توان کرد
سلطان همه خلق جهانی چه توان کرد ۱

از ساده دلی آینه بنمود جمالت
در آینه بر خود نگرانی چه توان کرد ۲

تو پادشه مائی و ما بندهٔ فرمان
گر زانکه بخوانی و برانی چه توان کرد ۳

ما عشق تو داریم و تو را میل به ما نیست
مائیم چنین و تو چنانی چه توان کرد ۴

عمریست که ما را به غم عشق نشاندی
گر باقی عمرم بنشانی چه توان کرد ۵

ما نقش خیال تو کشیدیم بدیدیم
گر زانکه تو این نامه نخوانی چه توان کرد ۶

پنهان شدن از دیدهٔ سید نتوانی
چون نور به هر دیده عیانی چه توان کرد ۷