غزل ۶۶۴ - آفتاب مه نقابی رو نمود

آفتاب مه نقابی رو نمود
تو نکو می بین که او نیکو نمود ۱

ذره ها روشن شدند از آفتاب
نور او بنگر که مارا هو نمود ۲

دیده ام آئینهٔ گیتی نما
او جمال و بر کمالش رو نمود ۳

خود به خود بنموده است در عین ما
تا نگوئی او به ما و تو نمود ۴

صدهزار آئینه دارد در نظر
در دو آئینه یکی رو دو نمود ۵

آب چشم ما به هر سو شد روان
آبروی ما از آن هر سو نمود ۶

خوش برو بر دیدهٔ سید نشین
تا ببینی روی او چون رو نمود ۷