هوش مصنوعی:
این متن عرفانی به بیان رابطهی ذات الهی با صفات و مخلوقات میپردازد. شعر با اشاره به تجلی خداوند در جهان و مراتب وجود، به موضوعات عشق، فنا، حیات پس از مرگ، و حرکت در مسیر الهی اشاره دارد. همچنین، بر اهمیت عشق و درد در رسیدن به کمال تأکید میکند و در نهایت، نور الهی را در وجود انسانها نمایان میداند.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مضامین عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی مفاهیم مانند فنا و حیات پس از مرگ ممکن است برای کودکان قابل هضم نباشد.
غزل ۷۰۲ - ذاتش به صفات می نماید
ذاتش به صفات می نماید
یک ذات ذوات می نماید ۱
در جام جهان نمای اول
خود راز برات می نماید ۲
عینی به ظهور در مراتب
ما را درجات می نماید ۳
گر کشته شوی ز جان میندیش
کان موت حیات می نماید ۴
چون کردهٔ اوست کردهٔ ما
جمله حسنات می نماید ۵
هر لحظه به صورتی برآید
شیرین حرکات می نماید ۶
عمری که به عشق می گذاری
در وی حرکات می نماید ۷
خوشدل باشی به درد نوشی
کز درد دوات می نماید ۸
در دیدهٔ سیدم نظر کن
کو نور خدات می نماید ۹
یک ذات ذوات می نماید ۱
در جام جهان نمای اول
خود راز برات می نماید ۲
عینی به ظهور در مراتب
ما را درجات می نماید ۳
گر کشته شوی ز جان میندیش
کان موت حیات می نماید ۴
چون کردهٔ اوست کردهٔ ما
جمله حسنات می نماید ۵
هر لحظه به صورتی برآید
شیرین حرکات می نماید ۶
عمری که به عشق می گذاری
در وی حرکات می نماید ۷
خوشدل باشی به درد نوشی
کز درد دوات می نماید ۸
در دیدهٔ سیدم نظر کن
کو نور خدات می نماید ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۴۴۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۰۱ - نوش کن می که روحت افزاید
گوهر بعدی:غزل ۷۰۳ - ذاتش به صفات می نماید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
