غزل ۷۰۴ - گهی عکس رخش جان می نماید

گهی عکس رخش جان می نماید
گهی زلفش پریشان می نماید ۱

چو سنبل می کند برگل مشوش
سواد کفرش ایمان می نماید ۲

چه زخم است اینکه مرهم ساز جانست
چه درد است اینکه درمان می نماید ۳

چه جام است اینکه می ریزد از او می
چه جان است اینکه جانان می نماید ۴

دلی دارم چو آئینه ز عشقش
همه آئینه این آن می نماید ۵

جمال عشق بین و حسن معنی
که چون در صورت جان می نماید ۶

نظر کن چشم سید تا ببینی
که پیدا سر پنهان می نماید ۷