غزل ۷۴۵ - ذوقیست دلم را که به عالم نتوان داد

ذوقیست دلم را که به عالم نتوان داد
تا بود چنین بوده و تا باد چنین باد ۱

یادت نکنم زان که فراموش نکردم
ناکرده فراموش چگونه کنمت یاد ۲

چشمی که منور نشد از نور جمالش
گر نور دو چشمست که او از نظر افتاد ۳

از دولت ساقی که جهان باد به کامش
از لعل لبت جام بخواهیم بسی داد ۴

عمریست که بر حسن و جمالش نگرانیم
یا رب که چنین عمر بسی سال بماناد ۵

ساقی و حریفان همه جمعند درین بزم
بزمی است ملوکانه نهادیم به بنیاد ۶

سلطان بود آن کس که بود بندهٔ سید
صد جان بفدایش که بود بندهٔ استاد ۷