هوش مصنوعی:
این شعر از مولانا بیانگر مفهوم سرخوشی و شادی درونی است که از طریق عشق، عرفان، و مستی معنوی حاصل میشود. شاعر اشاره میکند که عارفان با اسم اعظم، عاشقان با معشوق، و رندان در خرابات از این سرخوشی برخوردارند، در حالی که زاهدان و عاقلان کمتر آن را تجربه میکنند. در نهایت، سرخوشی را به عنوان حالتی روحانی و الهی توصیف میکند که همه عالم را دربرمیگیرد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههایی مانند می و خرابات ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و فلسفه عرفانی دارد.
غزل ۷۷۷ - جان و جانان هر دو باهم سرخوشند
جان و جانان هر دو باهم سرخوشند
همدمند و هر دو همدم سرخوشند ۱
هر کسی نام و نشانی یافته
عارفان با اسم اعظم سرخوشند ۲
زاهدان و عاقلان دیدم بسی
خوش عزیزان و ولی کم سرخوشند ۳
در خرابات مغان رندان ما
باده می نوشند وبی غم سرخوشند ۴
دیگران گر سرخوشند از جام جم
عاشقان مست با جم سرخوشند ۵
گر کسی گوید چه باشد سرخوشی
خوش بگو والله و اعلم سرخوشند ۶
از می خمخانهٔ سید مدام
همچو ما مجموع عالم سرخوشند ۷
همدمند و هر دو همدم سرخوشند ۱
هر کسی نام و نشانی یافته
عارفان با اسم اعظم سرخوشند ۲
زاهدان و عاقلان دیدم بسی
خوش عزیزان و ولی کم سرخوشند ۳
در خرابات مغان رندان ما
باده می نوشند وبی غم سرخوشند ۴
دیگران گر سرخوشند از جام جم
عاشقان مست با جم سرخوشند ۵
گر کسی گوید چه باشد سرخوشی
خوش بگو والله و اعلم سرخوشند ۶
از می خمخانهٔ سید مدام
همچو ما مجموع عالم سرخوشند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۵۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۷۶ - عاشقانی که عشق می بازند
گوهر بعدی:غزل ۷۷۸ - همه در بحر بیکران غرقند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
