هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عرفانی و عاشقانه است که از حل مشکلات، بخششهای الهی، عشق به معشوق و میگساری سخن میگوید. شاعر از نعمتهای خداوند، عشق و مستی معنوی صحبت کرده و احساسات عمیق عرفانی را بیان میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههایی مانند میگساری ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فلسفه دارند.
غزل ۷۹۵ - مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند
مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند
صحن ما را پر ز حلوا کرده اند ۱
آفتابی بی غباری رو نمود
کی شود پنهان چو پیدا کرده اند ۲
در همه آئینه رو بنموده اند
این نظر با چشم بینا کرده اند ۳
جام می ما را عطا فرموده اند
دیگران گرچه تمنا کرده اند ۴
مو به مو زلف بتان بگشوده اند
اهل دل را نیک شیدا کرده اند ۵
دل به میخانه کشد جان نیز هم
گوئیا میلی به مأوا کرده اند ۶
نعمت الله را چه زان بخشیده اند
بعد از آن با ما کرمها کرده اند ۷
صحن ما را پر ز حلوا کرده اند ۱
آفتابی بی غباری رو نمود
کی شود پنهان چو پیدا کرده اند ۲
در همه آئینه رو بنموده اند
این نظر با چشم بینا کرده اند ۳
جام می ما را عطا فرموده اند
دیگران گرچه تمنا کرده اند ۴
مو به مو زلف بتان بگشوده اند
اهل دل را نیک شیدا کرده اند ۵
دل به میخانه کشد جان نیز هم
گوئیا میلی به مأوا کرده اند ۶
نعمت الله را چه زان بخشیده اند
بعد از آن با ما کرمها کرده اند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۹۴ - غرهٔ ماه مبارک بین که غرا کرده اند
گوهر بعدی:غزل ۷۹۶ - این خط نگر که بر رخ جانان کشیده اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
