هوش مصنوعی:
این متن به توصیف حال و هوای رندان و مینوشان در میخانه و خرابات مغان میپردازد. آنها فارغ از قید و بندهای دنیوی، مستانه به بادهنوشی مشغولاند و خرقههای خود را با می میشویند. با این حال، در پس این ظاهر، بندگی و عشق به سید (احتمالاً اشاره به معشوق یا امام) در جان و دل آنها نهفته است و از هر قید ملک و ملکوت آزادهاند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، اشاره به مینوشی و مستی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامناسب باشد، هرچند در ادبیات عرفانی این مفاهیم اغلب نمادین هستند.
غزل ۸۰۳ - خوش در میخانه را بگشاده اند
خوش در میخانه را بگشاده اند
باده نوشان را صلائی داده اند ۱
در خرابات مغان رندان ما
بر در میخانه مست افتاده اند ۲
جام می بر دست و مستانه مدام
سر به پای خم می بنهاده اند ۳
خرقهٔ خود را به می شستند پاک
فارغ از تسبیح و از سجاده اند ۴
بندگان سیدند از جان و دل
از همه ملک و ملک آزاده اند ۵
باده نوشان را صلائی داده اند ۱
در خرابات مغان رندان ما
بر در میخانه مست افتاده اند ۲
جام می بر دست و مستانه مدام
سر به پای خم می بنهاده اند ۳
خرقهٔ خود را به می شستند پاک
فارغ از تسبیح و از سجاده اند ۴
بندگان سیدند از جان و دل
از همه ملک و ملک آزاده اند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۸۰۲ - سلطان که بود گدای سید
گوهر بعدی:غزل ۸۰۴ - خاک پاک ما به می بسرشته اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
