غزل ۸۰۷ - بشنو ای عاشق سرمست هوا را بگذار

بشنو ای عاشق سرمست هوا را بگذار
رو به درگاه خدا آر و ریا را بگذار ۱

دردمندانه بیا دُردی دردش در کش
ور تو را درد دلی نیست دوا را بگذار ۲

گوشهٔ خلوت میخانه اگر می‌جوئی
عاشقانه به طلب هر دو سرا را بگذار ۳

بر سر دار فنا نه قدمی مردانه
بلکه از من شنو و دار بقا را بگذار ۴

فازغ از هر دو سرائیم خدا می‌داند
گر تو اینها طلبی صحبت ما را بگذار ۵

کشتهٔ عشق حیات ابدی می‌یابد
گر مرا می‌کشد آن یار خدا را بگذار ۶

بندهٔ سید ما از دو جهان آزاد است
چه کنی فقر و غنا فقر و غنا را بگذار ۷