غزل ۸۹۰ - به هر طرف که نظر می کنم توئی منظور

به هر طرف که نظر می کنم توئی منظور
که دیده است چنین فاش این چنین مستور ۱

ز لطف تو نظری یافتم شدی ناظر
چه جای من که توئی ناظر و توئی منظور ۲

چو نیست در دو جهان جز یکی کراست وصال
عجب بود که یکی از یکی بود مستور ۳

به نور طلعت او روشن است دیدهٔ من
ببین که در همه عالم جز او که دارد نور ۴

ز ذوق گفته ام این شعر بشنو از سر ذوق
کسی که ذوق ندارد ز بزم ما گو دور ۵

مقام اهل دلانست صحبت جانم
چه جای روضهٔ رضوان چه قدر حور و قصور ۶

حریف سیدم و ساقی خراباتم
مدام عاشق مستم نه عاقل مخمور ۷