هوش مصنوعی:
این شعر از نعمتالله بیانکنندهٔ بازگشایی درهای رحمت و بخشش الهی، ظهور نور و زیبایی، و بخشیدن نعمتها به انسان است. شاعر از عشق و عرفان سخن میگوید و اشاره میکند که عقل در هوای عشق فرسوده میشود. در پایان، از نعمتهای الهی و آرامشی که به جهان میبخشد، یاد میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، درک کامل شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک و مفاهیم عرفانی دارد.
غزل ۹۱۷ - خوش دری بر روی ما بگشاد باز
خوش دری بر روی ما بگشاد باز
آفتابی در قمر بنمود باز ۱
جام و پیمانه به ما بخشید او
می به پیمانه به ما پیمود باز ۲
مخزن اسرار را در باز کرد
گنجها ایثار ما فرمود باز ۳
آفتاب حسن او چون رو نمود
مه ز نور روی او افزود باز ۴
دیر آمد خود بر ما زود رفت
گفتمش جانا مرو نشنود باز ۵
عقل شهبازیست خوش پرواز کرد
در هوای عاشقی فرسود باز ۶
نعمت الله را به ما انعام کرد
عالمی از نعمتش آسود باز ۷
آفتابی در قمر بنمود باز ۱
جام و پیمانه به ما بخشید او
می به پیمانه به ما پیمود باز ۲
مخزن اسرار را در باز کرد
گنجها ایثار ما فرمود باز ۳
آفتاب حسن او چون رو نمود
مه ز نور روی او افزود باز ۴
دیر آمد خود بر ما زود رفت
گفتمش جانا مرو نشنود باز ۵
عقل شهبازیست خوش پرواز کرد
در هوای عاشقی فرسود باز ۶
نعمت الله را به ما انعام کرد
عالمی از نعمتش آسود باز ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۹۱۶ - مرغ دل در دام زلف دلبری افتاده باز
گوهر بعدی:غزل ۹۱۸ - رنج غربت تو از غریبان پرس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
