هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عرفانی است که از خواننده میخواهد دل و جان را به معشوق (خدا یا جانان) بسپارد و با خوشی زندگی کند. شاعر تأکید میکند که همه چیز امانت اوست و باید با عشق و آرامش به زندگی نگاه کرد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عرفانی و فلسفی این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابلدرک نباشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به مفاهیمی مانند تسلیم و عشق الهی نیازمند سطحی از بلوغ فکری است.
غزل ۹۲۶ - دل به دلبر گذار و خوش می باش
دل به دلبر گذار و خوش می باش
جان به جانان سپار و خوش می باش ۱
نقش رویش که نور چشم من است
بنظر می نگار و خوش می باش ۲
باش با جام می دمی همدم
نفسی خوش بر آر و خوش می باش ۳
هر چه داری همه امانت اوست
جمله با او سپار و خوش می باش ۴
چو همه اوست غیر او خود نیست
همه را دوست دار و خوش می باش ۵
تنگهٔ زر یکی و تنگه بسی
تنگ ها زر شمار و خوش می باش ۶
یار جانی نعمت الله شو
باش با یار ، یار و خوش می باش ۷
جان به جانان سپار و خوش می باش ۱
نقش رویش که نور چشم من است
بنظر می نگار و خوش می باش ۲
باش با جام می دمی همدم
نفسی خوش بر آر و خوش می باش ۳
هر چه داری همه امانت اوست
جمله با او سپار و خوش می باش ۴
چو همه اوست غیر او خود نیست
همه را دوست دار و خوش می باش ۵
تنگهٔ زر یکی و تنگه بسی
تنگ ها زر شمار و خوش می باش ۶
یار جانی نعمت الله شو
باش با یار ، یار و خوش می باش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۹۲۵ - جان به جانان سپار و خوش می باش
گوهر بعدی:غزل ۹۲۷ - دُرد دردش بنوش خوش می باش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.