هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عرفانی و صوفیانه است که به نوشیدن شراب به عنوان نمادی از عشق و مستی معنوی اشاره دارد. شاعر توصیه میکند که در لحظه زندگی کنیم، از نعمتهای الهی لذت ببریم و در عشق و مستی غرق شویم. همچنین، تأکید بر سکوت و ذکر نام نعمتالله به عنوان راهی برای رسیدن به آرامش و خوشی دارد.
رده سنی:
18+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مستی میتواند نیاز به توضیح و تفسیر داشته باشد که مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۹۲۷ - دُرد دردش بنوش خوش می باش
دُرد دردش بنوش خوش می باش
کسوت او بپوش خوش می باش ۱
به خرابات رو خوشی بنشین
همدم میفروش خوش می باش ۲
ساقی ار می دهد تو را جامی
بستان و بنوش خوش می باش ۳
همچو خم شراب مستانه
گرم شو خوش بجوش خوش می باش ۴
همه میخانه گر دهد ساقی
عاشقانه بنوش و خوش می باش ۵
نوش کن جام می که نوشت باد
تا نیائی به هوش و خوش می باش ۶
سخن از ذوق نعمت الله گو
ور نگوئی خموش و خوش می باش ۷
کسوت او بپوش خوش می باش ۱
به خرابات رو خوشی بنشین
همدم میفروش خوش می باش ۲
ساقی ار می دهد تو را جامی
بستان و بنوش خوش می باش ۳
همچو خم شراب مستانه
گرم شو خوش بجوش خوش می باش ۴
همه میخانه گر دهد ساقی
عاشقانه بنوش و خوش می باش ۵
نوش کن جام می که نوشت باد
تا نیائی به هوش و خوش می باش ۶
سخن از ذوق نعمت الله گو
ور نگوئی خموش و خوش می باش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۹۲۶ - دل به دلبر گذار و خوش می باش
گوهر بعدی:غزل ۹۲۸ - سیدی خواهی پناه و بنده باش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
