هوش مصنوعی: متن بالا یک نیایش عرفانی است که در آن شاعر از خداوند می‌خواهد تا او را با عزت، طاعت، خدمت و رحمت خود زنده نگه دارد، غم را از دلش بزداید و قلبش را از خودخواهی پاک کند. همچنین، شاعر آرزوی وصال به حضرت حق و بهره‌مندی از نعمت‌های الهی را دارد.
رده سنی: 15+ متن دارای مضامین عرفانی و معنوی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.

غزل ۹۴۸ - عزتی ده مرا به عزت خویش

عزتی ده مرا به عزت خویش
زنده گردان مرا به طاعت خویش ۱

غصهٔ غم ز پیش دل بردار
شادمان کن مرا به خدمت خویش ۲

در دلم آتشی است بنشانش
رحمتی کن به جان حضرت خویش ۳

پاک گردان دلم ز هستی خود
غیر را ره مده به خلوت خویش ۴

همت من ز تو تو را خواهد
برسانم به کام همت خویش ۵

دولت من وصال حضرت توست
دولتی ده مرا به دولت خویش ۶

نعمت الله به من تو بخشیدی
یا ز مستان ز بنده نعمت خویش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۸۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۹۴۷ - سوختم بر آتش دل عود خویش
گوهر بعدی:غزل ۹۴۹ - همه عالم چو شبنمی دانش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.