هوش مصنوعی: این متن عرفانی و شاعرانه بیانگر تجربه‌های معنوی و عاشقانه‌ی شاعر است. او از سوختن در آتش عشق، یافتن مقصود از درون خود، و رسیدن به آرامش در جنت موعود سخن می‌گوید. شاعر از فنا شدن در معشوق و رهایی از دغدغه‌های وجودی می‌گوید و به نور وجود و قبولی درگاه حق اشاره می‌کند. همچنین، او از عشق به معشوق، رقص دل عارف، و تفاوت‌های افراد در عاداتشان صحبت می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مضامین معنوی ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.

غزل ۹۴۷ - سوختم بر آتش دل عود خویش

سوختم بر آتش دل عود خویش
یافتم از خویشتن مقصود خویش ۱

من ایاز حضرتم اما به عشق
او ایازست و منم محمود خویش ۲

تا نشستم بر سر کوی غمش
ساکنم در جنت موعود خویش ۳

بود من در بود او نابود شد
فارغم از بود و از نابود خویش ۴

دیده ام جانان جان عالمی
در میان جان غم فرسود خویش ۵

تا مرا بخشید حق نور وجود
واقفم از واجد و موجود خویش ۶

جان مقبولم قبولش اوفتاد
دلخوشم از طالع مسعود خویش ۷

ز آفتاب مهر رویش دیده ام
نور عالم سایهٔ ممدود خویش ۸

عارف دل در برم رقصان شده
ز استماع نغمهٔ داود خویش ۹

عاشق و میخانه و صوفی و زهد
هر کسی و عادت معهود خویش ۱۰

سید از هستی خود چون نیست شد
ایمن آمد از زیان و سود خویش ۱۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
۳۷۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۹۴۶ - بیا ای نور چشم ما و خوش بنشین به جای خویش
گوهر بعدی:غزل ۹۴۸ - عزتی ده مرا به عزت خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.