غزل ۱۰۶۴ - حالی است مرا با می و مستان که چه گویم

حالی است مرا با می و مستان که چه گویم
رازیست میان من و رندان که چه گویم ۱

بزمیست ملوکانه و ساقی که چه پرسی
من عاشق سرمست حریفان که چه گویم ۲

چون بلبل سودازده در مجلس عاشق
آورده ام این صورت بستان که چه گویم ۳

هر نقش خیالی که مرا در نظر آید
گویم که بگوئید به جانان که چه گویم ۴

از روز ازل عاشق مستم چه توان کرد
باشم ابدا مست بدان سان که چه گویم ۵

خود خوشتر ازین قول که گفتم نتوان گفت
ذوقیست در این گفتل مستان که چه گویم ۶

گنج ار طلبی کنج دل سید ما جو
نقدیست درین گوشهٔ ویران که چه گویم ۷