هوش مصنوعی:
این متن عرفانی از زبان یک عاشق معنوی بیان میشود که خود را نزدیک به خداوند میداند و از هرگونه دوری و جدایی بیزار است. او با اشاره به مفاهیمی مانند نور جمال الهی، عشق معنوی و حیات جاودانه، احساس نزدیکی به معشوق حقیقی را توصیف میکند و از هرگونه رنج و محرومیت بیزار است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای بهکاررفته نیاز به دانش ادبی و عرفانی پایه دارد.
غزل ۱۱۲۷ - میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم
میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم
نزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم ۱
از دولت وصل او ما سلطنتی داریم
از حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم ۲
تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیم
خود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم ۳
از نور جمال او روشن شده چشم ما
با چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم ۴
عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیم
ما زندهٔ جاویدیم در گور کجا باشیم ۵
از علت امکانی دل صحت کلی یافت
چون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم ۶
آن سید سرمستان ساقی حریفان است
گر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم ۷
نزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم ۱
از دولت وصل او ما سلطنتی داریم
از حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم ۲
تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیم
خود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم ۳
از نور جمال او روشن شده چشم ما
با چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم ۴
عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیم
ما زندهٔ جاویدیم در گور کجا باشیم ۵
از علت امکانی دل صحت کلی یافت
چون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم ۶
آن سید سرمستان ساقی حریفان است
گر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۲۶ - از جام عشقش مست مدامم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۲۸ - ما اگر شاه اگر گدا باشیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.