هوش مصنوعی: این متن عرفانی از زبان یک عاشق معنوی بیان می‌شود که خود را نزدیک به خداوند می‌داند و از هرگونه دوری و جدایی بیزار است. او با اشاره به مفاهیمی مانند نور جمال الهی، عشق معنوی و حیات جاودانه، احساس نزدیکی به معشوق حقیقی را توصیف می‌کند و از هرگونه رنج و محرومیت بیزار است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به‌کاررفته نیاز به دانش ادبی و عرفانی پایه دارد.

غزل ۱۱۲۷ - میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم

میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم
نزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم ۱

از دولت وصل او ما سلطنتی داریم
از حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم ۲

تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیم
خود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم ۳

از نور جمال او روشن شده چشم ما
با چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم ۴

عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیم
ما زندهٔ جاویدیم در گور کجا باشیم ۵

از علت امکانی دل صحت کلی یافت
چون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم ۶

آن سید سرمستان ساقی حریفان است
گر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۹۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۲۶ - از جام عشقش مست مدامم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۲۸ - ما اگر شاه اگر گدا باشیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.