هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی بیانگر عشق و وابستگی بیقید و شرط به خداوند است. شاعر اعلام میکند که جز خدا چیزی نمیخواهد و تمام وجودش را فدای او کرده است. حتی درد و بلاهای ناشی از این عشق را نیز با آغوش باز میپذیرد و هیچ چشمداشتی جز وصل به معشوق ندارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین برخی مضامین مانند 'بلای عشق' و 'فداکاری' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۱۲۹ - ما خدا چون شما نمی طلبیم
ما خدا چون شما نمی طلبیم
یعنی از خود جدا نمی طلبیم ۱
هر کسی طالبست چیزی را
ما به غیر از خدا نمی طلبیم ۲
جان و دل را فدای او کردیم
وز جنابش جزا نمی طلبیم ۳
مبتلای بلای او گشتیم
بوالعجب جز بلا نمی طلبیم ۴
گرچه داریم درد دل لیکن
درد دل را دوا نمی طلبیم ۵
کشتهٔ عشق او شدیم ولیک
ما از او خونبها نمی طلبیم ۶
عین مطلوب گشته ای سید
زان سبب غیر ما نمی طلبیم ۷
یعنی از خود جدا نمی طلبیم ۱
هر کسی طالبست چیزی را
ما به غیر از خدا نمی طلبیم ۲
جان و دل را فدای او کردیم
وز جنابش جزا نمی طلبیم ۳
مبتلای بلای او گشتیم
بوالعجب جز بلا نمی طلبیم ۴
گرچه داریم درد دل لیکن
درد دل را دوا نمی طلبیم ۵
کشتهٔ عشق او شدیم ولیک
ما از او خونبها نمی طلبیم ۶
عین مطلوب گشته ای سید
زان سبب غیر ما نمی طلبیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۲۸ - ما اگر شاه اگر گدا باشیم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۳۰ - خسته حالیم و ز زلف تو شفا می طلبیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
