هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که به مفاهیمی مانند خودشناسی، رهایی از خود، وحدت با وجود مطلق، رنجهای روحی و عرفانی، و نوشیدن از جام عشق و معرفت میپردازد. شاعر از تجربیات عرفانی خود سخن میگوید و چگونه از محدودیتهای دنیوی فراتر رفته است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۱۵۱ - ما آینه در نمد کشیدیم
ما آینه در نمد کشیدیم
دامن ز خودی خود کشیدیم ۱
پرگار صفت به گرد نقطه
خط بر سر نیک و بد کشیدیم ۲
بودیم حباب و غرقه گشتیم
واحد به سوی احد کشیدیم ۳
گرمی به حساب خورد رندی
ما ساغر بی عدد کشیدیم ۴
دردی کش کوی می فروشیم
بحر ازل و ابد کشیدیم ۵
دردیست به کس نمی توان گفت
آن رنج که از خرد کشیدیم ۶
شادی روان نعمت الله
هر دم جامی دو صد کشیدیم ۷
دامن ز خودی خود کشیدیم ۱
پرگار صفت به گرد نقطه
خط بر سر نیک و بد کشیدیم ۲
بودیم حباب و غرقه گشتیم
واحد به سوی احد کشیدیم ۳
گرمی به حساب خورد رندی
ما ساغر بی عدد کشیدیم ۴
دردی کش کوی می فروشیم
بحر ازل و ابد کشیدیم ۵
دردیست به کس نمی توان گفت
آن رنج که از خرد کشیدیم ۶
شادی روان نعمت الله
هر دم جامی دو صد کشیدیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۴۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۵۰ - میخانهٔ ذوق درگشادیم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۵۲ - بیا تا با تو ما همباز گردیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.