غزل ۲۰۹۰ - به پیش آر سغراق گلگون من

به پیش آر سَغْراقِ گُلْگونِ من
ندانم که باده‌ست، یا خونِ من ۱

نَجاتی‌ست جان را زِغرقابِ غَم
چو کَشتیِّ نوحی به جَیحونِ من ۲

مرا خوش بِشویَد زِ آب و زِ گِل
رَساند به اصل و به عُرجونِ من ۳

در اَجْزایِ من خوش دَرآمیخته
به خویشی چو موسی و هارونِ من ۴

زِهی آبِ حیوان، زِهی آتشی
که جَمعَند هر دو به کانونِ من ۵

چو نایَم بِبوسَد، چو دَفَّم زَنَد
چه خوش چَنگ دَرزَد به قانونِ من ۶

برو باقی از ساقیِ من بِجوی
کَزو یافت شیرینی افُسونِ من ۷