غزل ۱۲۰۶ - ما ساقی سرمست خرابات جهانیم

ما ساقی سرمست خرابات جهانیم
سلطان سراپردهٔ میخانهٔ جانیم ۱

ما آب حیاتیم که از جوی وجودیم
ما گوهر روحیم که در جسم روانیم ۲

جامیم و شرابیم به معنی و به صورت
گنجیم و طلسمیم و هویدا و نهانیم ۳

این حرفه که معشوق خود و عاشق خویشیم
هر چیز که ما طالب آنیم همانیم ۴

گرچه نگرانند به ما خلق جهانی
در آینهٔ خویش به خود ما نگرانیم ۵

بی زهد توانیم که عمری به سر آریم
بی جام می عشق زمانی نتوانیم ۶

آوازه درافتاد که ما مست خرابیم
والله به سر سید عالم که چنانیم ۷