هوش مصنوعی:
این متن عرفانی از نوفر نعمت الله ولی است که به موضوعاتی مانند عشق الهی، فقر معنوی، و انزوا از دنیای مادی میپردازد. شاعر خود را فروشندهای از عشق قدیمی و دردمند اما درمانگر میداند. او از وصال و هجران ایمن است و به همه به دیده برابری مینگرد. در نهایت، اشاره میکند که عشق الهی در وجودش شعلهور شده و دیگ سودای عشق در حال جوشش است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای به کار رفته نیاز به دانش ادبی و عرفانی پایه دارد.
غزل ۱۲۰۸ - نو فروشان کهنه پوشانیم
نو فروشان کهنه پوشانیم
کهنه پوشان نوفروشانیم ۱
مبتلای بلای خماریم
دردمندیم و درد نوشانیم ۲
خویش بیچارگان بی خویشیم
یار خسته دلان خویشانیم ۳
ایمنیم از وصال و از هجران
فارغ از جمع و از پریشانیم ۴
گر گدائی درآید از درما
همچو شاهش به تخت بنشانیم ۵
خلعت عشق اوست در بر ما
هرکه خواهیم ما بپوشانیم ۶
نعمت الله آتشی افروخت
دیگ سودای عشق جوشانیم ۷
کهنه پوشان نوفروشانیم ۱
مبتلای بلای خماریم
دردمندیم و درد نوشانیم ۲
خویش بیچارگان بی خویشیم
یار خسته دلان خویشانیم ۳
ایمنیم از وصال و از هجران
فارغ از جمع و از پریشانیم ۴
گر گدائی درآید از درما
همچو شاهش به تخت بنشانیم ۵
خلعت عشق اوست در بر ما
هرکه خواهیم ما بپوشانیم ۶
نعمت الله آتشی افروخت
دیگ سودای عشق جوشانیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۷۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۰۷ - از ما کناره کردی ما با تو درمیانیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۰۹ - لذت رند مست ما دانیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.