غزل ۱۲۰۹ - لذت رند مست ما دانیم

لذت رند مست ما دانیم
عادی می پرست ما دانیم ۱

دل به میخانه رفت خوش بنشست
نیک جائی نشست دانیم ۲

نقد گنجینهٔ حدوث و قدم
در وجود آنچه هست ما دانیم ۳

جام می را مدام می نوشیم
توبهٔ ما شکست ما دانیم ۴

رند مستیم و دامن ساقی
خوش گرفته به دست ما دانیم ۵

دل ما تا ابد به عهد خود است
از ازل عهد بست ما دانیم ۶

تو چه دانی که ذوق سید چیست
ذوق این میر مست ما دانیم ۷