هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از نعمت الله ولی بیانگر وحدت وجود و دیدگاه عارفانه به جهان است. شاعر همه چیز را جلوهای از محبوب میداند و با نگاهی یکپارچه و عاشقانه به هستی مینگرد. او تأکید میکند که در آینههای مختلف تنها محبوب را میبیند و همه عالم را مظهر نعمت الله میداند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر برای درک و تجربهی نوجوانان و بزرگسالان مناسب است و ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۱۲۱۳ - نور چشمست او به او بینیم
نور چشمست او به او بینیم
لاجرم جمله را نکو بینیم ۱
ما چو احول نه ایم ای بینا
کی چو احول یکی به دو بینیم ۲
آینه گر هزار می نگریم
خود و محبوب روبرو بینیم ۳
مجمع زلف او پریشان شد
حال مجموع مو به مو بینیم ۴
آفتابی به ماه می یابیم
بلکه او را به نور او بینیم ۵
موج بحریم و سو به سو گردیم
آب در دیده سو به سو بینیم ۶
همه عالم چو نعمت الله است
غیر او را بگو که چو بینیم ۷
لاجرم جمله را نکو بینیم ۱
ما چو احول نه ایم ای بینا
کی چو احول یکی به دو بینیم ۲
آینه گر هزار می نگریم
خود و محبوب روبرو بینیم ۳
مجمع زلف او پریشان شد
حال مجموع مو به مو بینیم ۴
آفتابی به ماه می یابیم
بلکه او را به نور او بینیم ۵
موج بحریم و سو به سو گردیم
آب در دیده سو به سو بینیم ۶
همه عالم چو نعمت الله است
غیر او را بگو که چو بینیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۱۲ - عاشقانه عشقبازی می کنیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱۴ - هر چند ما به جسم ز اولاد آدمیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
